Ghazal 380

بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
که من دل‌شده این ره، نه به خود می‌پویم

در پس آینه، طوطی‌صفتم داشته‌اند
آن چه استاد ازل گفت بگو، می‌گویم

من اگر خارم و گر گل چمن‌آرایی هست
که از آن دست که او می‌کشدم، می‌رویم

دوستان! عیب من بی‌دل حیران مکنید
گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

گر چه با دلق ملمع، می گلگون عیب است
مکنم عیب کزو رنگ ریا می‌شویم

خنده و گریه عشاق ز جایی دگر است
می‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم

حافظم گفت که «خاک در میخانه مبوی»
گو «مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم»

Many times I have said it, and I say it once more:
I, who have lost my heart, do not travel this road of my own accord.

Behind the mirror they have kept me like the parrot;
what the Master of pre-eternity told me to say, I say.

Whether I am thorn or rose, there is one who adorns the meadow,
and I grow by whatever hand it is that raises me.

Friends, do not blame me, heart-lost and bewildered as I am;
I have a jewel, and I am looking for someone with an eye for it.

Although rose-red wine is a fault for one who wears a patched cloak,
do not blame me, for with it I wash away the colour of hypocrisy.

The laughter and the weeping of lovers come from another place;
I sing in the night, and at the hour of dawn I lament.

Hafez said to me: "Do not breathe in the dust of the tavern door."
Tell him: "Do not find fault, for I am breathing the musk of Khotan."