Ghazal 382

فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
لب بگشا که می‌دهد لعل لبت به مرده جان

آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رود
گو نفسی که روح را می‌کنم از پیش روان

ای که طبیب خسته‌ای، روی زبان من ببین
کاین دم و دود سینه‌ام، بار دل است بر زبان

گرچه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفت
همچو تبم نمی‌رود آتش مهر از استخوان

حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن
چشمم از آن دو چشم تو خسته شده‌ست و ناتوان

بازنشان حرارتم ز آب دو دیده و ببین
نبض مرا که می‌دهد هیچ ز زندگی نشان

آن که مدام شیشه‌ام از پی عیش داده است
شیشه‌ام از چه می‌برد پیش طبیب هر زمان؟

حافظ از آب زندگی شعر تو داد شربتم
ترک طبیب کن بیا نسخهٔ شربتم بخوان

When you come, recite a Fatiha over one who is worn out with sickness;
open your lips, for the ruby of your lip gives life to the dead.

To the one who came to ask after me, recited the Fatiha and is going,
say: "Wait one breath, for I am sending my spirit on before him."

O you who are physician to the sick, look at the surface of my tongue,
for this breath and smoke from my breast is the burden of the heart upon the tongue.

Although the fever warmed my bones with love and went away,
the fire of love does not leave my bones as the fever did.

The state of my heart, because of your mole, has its home in the fire;
my eye, because of your two eyes, has become sick and weak.

Bring my heat down with the water of my two eyes, and see
whether my pulse gives any sign of life.

The one who was always handing me the glass for pleasure's sake,
why does he keep carrying my glass to the physician?

Hafez, your verse has given me a draught of the water of life;
leave the physician and come and read the recipe for my draught.