Ghasel 384

می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان
هجران بلای ما شد، یا رب بلا بگردان

مه جلوه می‌نماید بر سبز خنگ گردون
تا او به سر درآید، بر رخش پا بگردان

مرغول را برافشان یعنی به رغم سنبل
گرد چمن بخوری همچون صبا بگردان

یغمای عقل و دین را بیرون خرام سرمست
در سر کلاه بشکن در بر قبا بگردان

ای نور چشم مستان در عین انتظارم
چنگ حزین و جامی بنواز یا بگردان

دوران همی‌نویسد بر عارضش خطی خوش
یا رب نوشتهٔ بد از یار ما بگردان

حافظ ز خوبرویان بختت جز این قدر نیست
گر نیستت رضایی حکم قضا بگردان

Ich brenne von der Trennung von dir: Wende dein Gesicht von der Härte ab.
Die Trennung wurde unser Unheil: O Herr, wende das Unheil ab.

Der Mond prunkt auf dem graugrünen Ross des Himmels;
damit er kopfüber stürzt, setz den Fuß auf dein Ross und reite.

Schüttle deine Locken; das heißt, der Hyazinthe zum Trotz
trag wie der Ostwind Räucherwerk um die Wiese.

Um Verstand und Glauben zu plündern, tritt trunken hinaus;
setz die Mütze schief auf den Kopf und schlag das Gewand um den Leib.

O Licht der Augen der Trunkenen, ich bin mitten im Warten;
spiel die klagende Harfe, oder lass den Becher kreisen.

Die Zeit schreibt eine schöne Zeile auf seine Wange;
o Herr, wende jede böse Schrift von unserem Freund ab.

Hafis, dein Glück bei den Schöngesichtigen reicht nicht weiter als so;
bist du nicht zufrieden, so wende den Spruch des Schicksals.