Ghazal 384

می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان
هجران بلای ما شد، یا رب بلا بگردان

مه جلوه می‌نماید بر سبز خنگ گردون
تا او به سر درآید، بر رخش پا بگردان

مرغول را برافشان یعنی به رغم سنبل
گرد چمن بخوری همچون صبا بگردان

یغمای عقل و دین را بیرون خرام سرمست
در سر کلاه بشکن در بر قبا بگردان

ای نور چشم مستان در عین انتظارم
چنگ حزین و جامی بنواز یا بگردان

دوران همی‌نویسد بر عارضش خطی خوش
یا رب نوشتهٔ بد از یار ما بگردان

حافظ ز خوبرویان بختت جز این قدر نیست
گر نیستت رضایی حکم قضا بگردان

I am burning from separation from you: turn your face away from cruelty.
Separation has become our calamity: O Lord, turn the calamity away.

The moon is showing itself off upon the grey-green steed of the sky;
so that it may be thrown headlong, set foot upon your own horse and ride.

Shake out your curls; that is, to spite the hyacinth,
carry incense round the meadow, as the east wind does.

To plunder reason and faith, walk out in your drunkenness;
tilt the cap on your head, and wrap your robe about your body.

O light of the eyes of the drunken, I am at the very height of waiting;
play the mournful harp, or else pass the cup around.

Time is writing a fair line upon his cheek;
O Lord, turn any evil writing away from our friend.

Hafez, your fortune from the fair of face amounts to no more than this;
if you are not content, turn back the decree of fate.