Ghasel 387

شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف‌شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت: ای چشم و چراغ همه شیرین‌سخنان

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود؟
بندهٔ من شو و برخور ز همه سیم‌تنان

کمتر از ذره نه‌ای، پست مشو، مهر بورز
تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ‌زنان

بر جهان تکیه مکن ور قدحی می‌ داری
شادی زهره‌جبینان خور و نازک‌بدنان

پیر پیمانه‌کش من که روانش خوش باد
گفت: پرهیز کن از صحبت پیمان‌شکنان

دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

با صبا در چمن لاله سحر می‌گفتم
که شهیدان که‌اند این همه خونین‌کفنان

گفت: حافظ! من و تو محرم این راز نه‌ایم
از می لعل حکایت کن و شیرین‌دهنان

Der König derer mit dem Buchsbaumwuchs, der Herrscher der Süßmündigen,
der mit den Wimpern das Zentrum aller Reihenbrecher bricht,

Ging trunken vorüber und warf einen Blick auf mich Derwisch
und sprach: «O Auge und Leuchte aller Süßredenden,

Wie lange soll dein Beutel leer von Silber und Gold sein?
Werde mein Diener und genieße alle Silberleibigen.

Du bist nicht weniger als ein Stäubchen: Sei nicht niedrig, übe die Liebe,
damit du wirbelnd in das Gemach der Sonne gelangst.

Stütz dich nicht auf die Welt; und wenn du einen Becher Wein hast,
trink auf die Freude der Venusstirnigen und Zartleibigen.»

Mein bechertrinkender Meister, froh sei seine Seele,
sprach: «Meide den Umgang mit denen, die ihr Wort brechen.»

Ergreif den Saum des Freundes und trenne dich vom Feind;
sei ein Mann Gottes und geh unbekümmert an den Dämonen vorüber.

In der Frühe sprach ich auf der Tulpenwiese zum Ostwind:
«Wessen Märtyrer sind all diese mit den blutigen Leichentüchern?»

Er sprach: «Hafis, du und ich sind in dieses Geheimnis nicht eingeweiht;
erzähle vom Rubinwein und von den Süßmündigen.»