Ghazal 387

شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف‌شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت: ای چشم و چراغ همه شیرین‌سخنان

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود؟
بندهٔ من شو و برخور ز همه سیم‌تنان

کمتر از ذره نه‌ای، پست مشو، مهر بورز
تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ‌زنان

بر جهان تکیه مکن ور قدحی می‌ داری
شادی زهره‌جبینان خور و نازک‌بدنان

پیر پیمانه‌کش من که روانش خوش باد
گفت: پرهیز کن از صحبت پیمان‌شکنان

دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

با صبا در چمن لاله سحر می‌گفتم
که شهیدان که‌اند این همه خونین‌کفنان

گفت: حافظ! من و تو محرم این راز نه‌ایم
از می لعل حکایت کن و شیرین‌دهنان

Il re di quelli dalla statura di bosso, il sovrano delle bocche dolci,
che con le ciglia spezza il centro di tutti quelli che rompono le schiere,

Passò ebbro e gettò uno sguardo su di me, il derviscio,
e disse: «O occhio e lume di tutti quelli dal dolce parlare,

Fino a quando la tua borsa sarà vuota d'argento e d'oro?
Sii mio servo, e godi di tutti i corpi d'argento.

Non sei meno di un granello: non abbassarti, coltiva l'amore,
perché volteggiando tu giunga alla stanza segreta del sole.

Non appoggiarti al mondo; e se hai una coppa di vino,
bevi alla gioia di chi ha la fronte di Venere e il corpo delicato.»

Il mio vecchio che vuota la coppa, sia lieta la sua anima,
disse: «Guardati dalla compagnia di chi rompe i patti.»

Afferra il lembo della veste dell'amico e staccati dal nemico;
sii uomo di Dio, e passa oltre i demoni senza pensiero.

All'alba, nel prato di tulipani, dicevo al vento dell'est:
«Di chi sono martiri tutti questi dai sudari insanguinati?»

Disse: «Hafez, tu e io non siamo confidenti di questo segreto;
parla del vino rubino e delle bocche dolci.»