Ghasel 388

بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن
به شادی رخ گل بیخ غم ز دل بر کن

رسید باد صبا غنچه در هواداری
ز خود برون شد و بر خود درید پیراهن

طریق صدق بیاموز از آب صافی دل
به راستی طلب آزادگی ز سرو چمن

ز دستبرد صبا گرد گل کلاله نگر
شکنج گیسوی سنبل ببین به روی سمن

عروس غنچه رسید از حرم به طالع سعد
بعینه دل و دین می‌برد به وجه حسن

صفیر بلبل شوریده و نفیر هزار
برای وصل گل آمد برون ز بیت حزن

حدیث صحبت خوبان و جام باده بگو
به قول حافظ و فتوی پیر صاحب فن

Frühling und Rose sind Freudenwecker und Reuebrecher geworden;
reiß in der Freude am Gesicht der Rose die Wurzel des Kummers aus dem Herzen.

Der Ostwind kam, und die Knospe geriet aus Ergebenheit
außer sich und zerriss das Hemd an ihrem Leib.

Lerne den Weg der Aufrichtigkeit vom Wasser, das klaren Herzens ist;
suche für die Geradheit die Freiheit bei der Zypresse der Wiese.

Sieh die Locken um die Rose, von der Hand des Ostwinds zerzaust;
sieh die Windung der Hyazinthenlocke auf dem Gesicht des Jasmins.

Die Braut Knospe ist unter glücklichem Stern aus ihrem Gemach gekommen;
wahrhaftig raubt sie Herz und Glauben auf die schönste Weise.

Das Pfeifen der verzückten Nachtigall und der Ruf des Bülbüls
kamen um der Vereinigung mit der Rose willen aus dem Haus des Kummers.

Erzähle von der Gesellschaft der Schönen und vom Becher Wein,
nach dem Wort des Hafis und dem Spruch des kunstverständigen Meisters.