غزل 388
بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن
به شادی رخ گل بیخ غم ز دل بر کن
رسید باد صبا غنچه در هواداری
ز خود برون شد و بر خود درید پیراهن
طریق صدق بیاموز از آب صافی دل
به راستی طلب آزادگی ز سرو چمن
ز دستبرد صبا گرد گل کلاله نگر
شکنج گیسوی سنبل ببین به روی سمن
عروس غنچه رسید از حرم به طالع سعد
بعینه دل و دین می‌برد به وجه حسن
صفیر بلبل شوریده و نفیر هزار
برای وصل گل آمد برون ز بیت حزن
حدیث صحبت خوبان و جام باده بگو
به قول حافظ و فتوی پیر صاحب فن
بهار و هنگام شادی رسیده است؛ ریشهٔ غم را از دل برکنید. از طبیعت بیاموزید: راستی و پاکی را از آب و آزادگی را از سرو. بخت شما نیک است و چیزی تازه و فرخنده در راه است. از گوشهٔ اندوه بیرون بیایید و به دیدار آنچه دوست دارید بروید.