Ghazal 389

چو گل هر دم به بویت جامه در تن
کنم چاک از گریبان تا به دامن

تنت را دید گل گویی که در باغ
چو مستان جامه را بدرید بر تن

من از دست غمت مشکل برم جان
ولی دل را تو آسان بردی از من

به قول دشمنان برگشتی از دوست
نگردد هیچ کس با دوست دشمن

تنت در جامه چون در جام باده
دلت در سینه چون در سیم آهن

ببار ای شمع اشک از چشم خونین
که شد سوز دلت بر خلق روشن

مکن کز سینه‌ام آه جگرسوز
برآید همچو دود از راه روزن

دلم را مشکن و در پا مینداز
که دارد در سر زلف تو مسکن

چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظ
بدین سان کار او در پا میفکن

Comme la rose, à chaque instant, à ton parfum,
je déchire le vêtement sur mon corps, du col jusqu'au bas.

On dirait que la rose a vu ton corps, car au jardin,
comme les ivres, elle a déchiré le vêtement sur son corps.

J'ai peine à sauver ma vie des mains de ton chagrin,
mais toi, tu m'as ravi le cœur sans peine.

Sur la parole des ennemis tu t'es détourné de l'ami ;
nul ne devient l'ennemi d'un ami.

Ton corps dans le vêtement est comme le vin dans la coupe ;
ton cœur dans la poitrine est comme le fer dans l'argent.

Fais pleuvoir tes larmes, ô bougie, de ton œil ensanglanté,
car la brûlure de ton cœur est devenue visible à tous.

Ne fais pas que de ma poitrine un soupir qui brûle le foie
s'élève comme la fumée par la lucarne.

Ne brise pas mon cœur et ne le jette pas à tes pieds,
car il a sa demeure au bout de ta boucle.

Puisque Hafez a attaché son cœur à ta chevelure,
ne jette pas ainsi son affaire à tes pieds.