Ghasel 38

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست
وز عمر، مرا جز شب دیجور نماندست

هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم
دور از رخ تو، چشم مرا نور نماندست

می‌رفت خیال تو ز چشم من و می‌گفت
هیهات از این گوشه که معمور نماندست

وصل تو اجل را ز سرم دور همی‌داشت
از دولت هجر تو کنون دور نماندست

نزدیک شد آن دم که رقیب تو بگوید
دور از رخت این خستهٔ رنجور نماندست

صبر است مرا چارهٔ هجران تو لیکن
چون صبر توان کرد که مقدور نماندست؟

در هجر تو گر چشم مرا آب روان است
گو خون جگر ریز که معذور نماندست

حافظ، ز غم از گریه نپرداخت به خنده
ماتم زده را داعیهٔ سور نماندست

Ohne die Sonne deines Gesichts blieb meinem Tag kein Licht,
und von meinem Leben blieb mir nichts als die finsterste Nacht.

Zur Stunde deines Abschieds weinte ich so sehr,
dass fern von deinem Gesicht meinen Augen kein Licht blieb.

Dein Bild ging aus meinem Auge und sprach:
Wehe um diesen Winkel, der nicht bewohnt blieb.

Die Vereinigung mit dir hielt den Tod fern von meinem Haupt;
dank der Trennung von dir ist er nun nicht mehr fern.

Nah ist der Augenblick, da dein Wächter sagt:
Fern von deinem Gesicht ist dieser müde Kranke nicht mehr.

Geduld ist mein Mittel gegen die Trennung von dir, doch
wie kann man geduldig sein, wenn die Kraft dazu nicht blieb?

Wenn in der Trennung von dir meine Augen von Wasser fließen,
sag: Vergieß Herzblut, denn dir blieb keine Entschuldigung.

Hafis kam vor Kummer vom Weinen nicht zum Lachen;
dem Trauernden blieb kein Verlangen nach dem Fest.