Ghazal 38

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست
وز عمر، مرا جز شب دیجور نماندست

هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم
دور از رخ تو، چشم مرا نور نماندست

می‌رفت خیال تو ز چشم من و می‌گفت
هیهات از این گوشه که معمور نماندست

وصل تو اجل را ز سرم دور همی‌داشت
از دولت هجر تو کنون دور نماندست

نزدیک شد آن دم که رقیب تو بگوید
دور از رخت این خستهٔ رنجور نماندست

صبر است مرا چارهٔ هجران تو لیکن
چون صبر توان کرد که مقدور نماندست؟

در هجر تو گر چشم مرا آب روان است
گو خون جگر ریز که معذور نماندست

حافظ، ز غم از گریه نپرداخت به خنده
ماتم زده را داعیهٔ سور نماندست

Without the sun of your face, no light is left in my day,
and of my life nothing is left but the darkest night.

At the hour of parting from you, I wept so much
that, far from your face, no light is left in my eyes.

Your image was leaving my eye and saying:
alas for this corner, which is left uninhabited.

Union with you used to keep death far from my head;
now, thanks to separation from you, it is far no longer.

The moment is near when your watchman will say:
far from your face, that weary sufferer is no more.

Patience is my remedy for separation from you, but
how can one be patient when the strength for it is gone?

If in separation from you my eyes run with water,
say: shed your liver's blood, for you have no excuse left.

Hafez, for grief, did not turn from weeping to laughter;
one in mourning has no desire left for the feast.