Ghazal 391

خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟
تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن

غم دل چند توان خورد؟ که ایام نماند
گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن؟

مرغ کم‌حوصله را گو غم خود خور که بر او
رحم آن کس که نهد دام چه خواهد بودن؟

باده خور غم مخور و پند مقلد منیوش
اعتبار سخن عام چه خواهد بودن؟

دست‌رنج تو همان به که شود صرف به کام
دانی آخر که به ناکام چه خواهد بودن؟

پیر میخانه همی‌خواند معمایی دوش
از خط جام، که فرجام چه خواهد بودن؟

بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل
تا جزای من بدنام چه خواهد بودن

Qu'y aura-t-il de plus doux que la pensée du vin et de la coupe ?
Voyons ce que sera la fin.

Jusqu'à quand se nourrir du chagrin du cœur, quand les jours ne durent pas ?
Suppose qu'il n'y ait ni cœur ni jours : qu'en sera-t-il ?

Dis à l'oiseau de peu de cœur de s'affliger pour lui-même,
car quelle pitié aura pour lui celui qui tend le piège ?

Bois du vin, ne t'afflige pas, et n'écoute pas le conseil de l'imitateur ;
quel crédit aura jamais la parole du vulgaire ?

Le fruit de ton labeur, mieux vaut le dépenser selon ton désir ;
tu sais ce qu'il en sera à la fin, bon gré mal gré.

Hier soir le vieillard de la taverne lisait une énigme
sur la ligne de la coupe : ce que sera l'issue.

J'ai égaré le cœur de Hafez par le tambourin, la harpe et le ghazal ;
voyons quelle sera la rétribution du mal famé que je suis.