Ghazal 393

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات
بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست؟
به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب
که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ورنه
کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن؟

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس
که وعظ بی‌عملان واجب است نشنیدن

ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب
که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن

مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ
که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن

It is I who am famous in the city for the practice of love;
it is I who have never stained my eye with seeing evil.

We keep faith, we bear the blame, and we are glad,
for on our Path to take offence is unbelief.

I said to the elder of the tavern: "What is the road to salvation?"
He called for a cup of wine and said: "To cover people's faults."

What does the heart desire from looking on the garden of the world?
To gather roses from your face with the hand of the pupil of the eye.

I drew my own image on water in the worship of wine for this:
that I might destroy the image of the worship of self.

I put my trust in the mercy of the tip of your tress; otherwise,
when there is no pull from that side, what use is striving?

From this assembly we will turn our reins towards the tavern,
for the sermon of those who do not practise must not be listened to.

Learn from the down of the friend how to love a fair face,
for it is pleasant to circle about the cheeks of the beautiful.

Kiss nothing but the lip of the cupbearer and the cup of wine, Hafez,
for it is a mistake to kiss the hands of the sellers of piety.