Ghasel 394

ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حسن
خال و خط تو مرکز حسن و مدار حسن

در چشم پرخمار تو پنهان فسون سحر
در زلف بی‌قرار تو پیدا قرار حسن

ماهی نتافت همچو تو از برج نیکویی
سروی نخاست چون قدت از جویبار حسن

خرم شد از ملاحت تو عهد دلبری
فرخ شد از لطافت تو روزگار حسن

از دام زلف و دانهٔ خال تو در جهان
یک مرغ دل نماند نگشته شکار حسن

دائم به لطف دایهٔ طبع از میان جان
می‌پرورد به ناز، تو را در کنار حسن

گرد لبت بنفشه از آن تازه و تر است
کآب حیات می‌خورد از جویبار حسن

حافظ طمع برید که بیند نظیر تو
دیار نیست جز رخت اندر دیار حسن

O du, dessen mondgleiches Gesicht der junge Frühling der Schönheit ist,
dein Mal und dein Flaum sind Mittelpunkt und Umlaufbahn der Schönheit.

In deinem matten Auge ist der Zauber der Magie verborgen;
in deiner ruhelosen Locke zeigt sich die Beständigkeit der Schönheit.

Kein Mond schien je wie du vom Turm der Lieblichkeit;
keine Zypresse erhob sich je wie dein Wuchs vom Bach der Schönheit.

Die Zeit des Herzensraubs wurde froh durch deinen Reiz;
die Tage der Schönheit wurden glücklich durch deine Anmut.

Durch die Falle deiner Locke und das Korn deines Mals blieb in der Welt
kein Herzensvogel, der nicht Beute der Schönheit wurde.

Stets zieht dich in Güte, mitten aus der Seele, die Amme Natur
zärtlich im Schoß der Schönheit auf.

Das Veilchen um deine Lippe ist darum frisch und feucht,
weil es das Wasser des Lebens vom Bach der Schönheit trinkt.

Hafis hat die Hoffnung aufgegeben, deinesgleichen zu sehen;
es gibt keinen Bewohner außer deinem Gesicht im Land der Schönheit.