Ghazal 394

ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حسن
خال و خط تو مرکز حسن و مدار حسن

در چشم پرخمار تو پنهان فسون سحر
در زلف بی‌قرار تو پیدا قرار حسن

ماهی نتافت همچو تو از برج نیکویی
سروی نخاست چون قدت از جویبار حسن

خرم شد از ملاحت تو عهد دلبری
فرخ شد از لطافت تو روزگار حسن

از دام زلف و دانهٔ خال تو در جهان
یک مرغ دل نماند نگشته شکار حسن

دائم به لطف دایهٔ طبع از میان جان
می‌پرورد به ناز، تو را در کنار حسن

گرد لبت بنفشه از آن تازه و تر است
کآب حیات می‌خورد از جویبار حسن

حافظ طمع برید که بیند نظیر تو
دیار نیست جز رخت اندر دیار حسن

Ô toi dont le visage pareil à la lune est le printemps nouveau de la beauté,
ton grain de beauté et ton duvet sont le centre et l'orbite de la beauté.

Dans ton œil languissant se cache le sortilège de la magie ;
dans ta chevelure sans repos se montre la stabilité de la beauté.

Nulle lune n'a brillé comme toi de la tour de la grâce ;
nul cyprès ne s'est levé comme ta taille du ruisseau de la beauté.

Le temps du ravissement des cœurs s'est réjoui de ton charme ;
les jours de la beauté sont devenus heureux par ta délicatesse.

Par le piège de ta boucle et le grain de ton grain de beauté, dans le monde
il n'est pas resté un seul oiseau de cœur qui ne soit devenu proie de la beauté.

Toujours, avec bonté, du milieu de l'âme, la nourrice qu'est la nature
t'élève tendrement dans le giron de la beauté.

La violette autour de ta lèvre est fraîche et humide parce qu'elle
boit l'eau de la vie au ruisseau de la beauté.

Hafez a renoncé à l'espoir de voir ton pareil ;
il n'y a d'habitant que ton visage au pays de la beauté.