Ghasel 395

گلبرگ را ز سنبل مشکین، نقاب کن
یعنی که رخ بپوش و جهانی، خراب کن

بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را
چون شیشه‌های دیدهٔ ما پرگلاب کن

ایام گل، چو عمر به رفتن شتاب کرد
ساقی به دور بادهٔ گلگون، شتاب کن

بگشا به شیوه، نرگس پرخواب مست را
وز رشک، چشم نرگس رعنا به خواب کن

بوی بنفشه بشنو و زلف نگار گیر
بنگر به رنگ لاله و عزم شراب کن

زآن جا که رسم و عادت عاشق‌کشی توست
با دشمنان، قدح کش و با ما عتاب کن

همچون حباب، دیده به روی قدح گشای
وین خانه را قیاس اساس از حباب کن

حافظ وصال می‌طلبد از ره دعا
یا رب! دعای خسته‌دلان، مستجاب کن

Mach die moschusdunkle Hyazinthe zum Schleier für das Rosenblatt;
das heißt, verhülle dein Gesicht und richte eine Welt zugrunde.

Schüttle den Schweiß von deinem Gesicht und mach die Ränder des Gartens
voll Rosenwasser wie die Fläschchen unserer Augen.

Die Tage der Rose haben es wie das Leben eilig gehabt zu gehen;
Schenke, beeile dich mit der Runde des rosenfarbenen Weins.

Öffne auf deine Art jene trunkene, schlafschwere Narzisse
und versetze vor Neid das Auge der anmutigen Narzisse in Schlaf.

Riech den Duft des Veilchens und ergreif die Locke der Schönen;
sieh die Farbe der Tulpe an und entschließ dich zum Wein.

Da es dein Brauch und deine Gewohnheit ist, Liebende zu töten,
trink den Becher mit den Feinden und halte den Tadel für uns bereit.

Öffne wie die Blase das Auge auf dem Gesicht des Bechers
und schließ von der Blase auf das Fundament dieses Hauses.

Hafis sucht die Vereinigung auf dem Weg des Gebets;
o Herr, erhöre das Gebet derer, deren Herz müde ist.