Ghazal 395

گلبرگ را ز سنبل مشکین، نقاب کن
یعنی که رخ بپوش و جهانی، خراب کن

بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را
چون شیشه‌های دیدهٔ ما پرگلاب کن

ایام گل، چو عمر به رفتن شتاب کرد
ساقی به دور بادهٔ گلگون، شتاب کن

بگشا به شیوه، نرگس پرخواب مست را
وز رشک، چشم نرگس رعنا به خواب کن

بوی بنفشه بشنو و زلف نگار گیر
بنگر به رنگ لاله و عزم شراب کن

زآن جا که رسم و عادت عاشق‌کشی توست
با دشمنان، قدح کش و با ما عتاب کن

همچون حباب، دیده به روی قدح گشای
وین خانه را قیاس اساس از حباب کن

حافظ وصال می‌طلبد از ره دعا
یا رب! دعای خسته‌دلان، مستجاب کن

Make of the musk-dark hyacinth a veil for the rose petal;
that is, cover your face, and lay a world in ruins.

Shake the sweat from your face, and make the borders of the garden
full of rose-water, like the vials of our eyes.

The days of the rose, like life itself, have made haste to be gone;
cupbearer, make haste with the round of rose-red wine.

Open, in your own manner, that drunken narcissus heavy with sleep,
and out of envy put the eye of the graceful narcissus to sleep.

Breathe the scent of the violet and take hold of the beloved's tress;
look at the colour of the tulip and resolve on wine.

Since it is your custom and habit to slay your lovers,
drink the cup with our enemies and keep your reproaches for us.

Like the bubble, open your eye upon the face of the cup,
and judge the foundations of this house by the bubble.

Hafez seeks union by the way of prayer;
O Lord, answer the prayer of those whose hearts are weary.