Ghasel 396

صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن
دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پیش‌تر که عالم فانی شود خراب
ما را ز جام بادهٔ گلگون خراب کن

خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد
گر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن

روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کند
زنهار کاسهٔ سر ما پرشراب کن

ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم
با ما به جام باده صافی خطاب کن

کار صواب، باده پرستی‌ست حافظا
برخیز و عزم جزم به کار صواب کن

Es ist Morgen, Schenke: Füll einen Becher mit Wein.
Der Lauf des Himmels kennt kein Verweilen: Beeile dich.

Ehe diese vergängliche Welt zugrunde geht,
richte uns mit dem Becher rosenfarbenen Weins zugrunde.

Die Sonne des Weins ist aus dem Osten des Bechers aufgegangen;
suchst du die Mittel zur Freude, so lass den Schlaf.

An dem Tag, da das Rad aus unserem Lehm Krüge macht,
gib acht, die Schale unseres Schädels mit Wein zu füllen.

Wir sind keine Männer der Askese, der Reue und des leeren Geredes;
sprich zu uns mit einem Becher klaren Weins.

Das rechte Werk ist der Weindienst, Hafis;
steh auf und fasse den festen Entschluss zum rechten Werk.