Ghazal 397

ز در در آ و شبستان ما منور کن
هوای مجلس روحانیان معطر کن

اگر فقیه نصیحت کند که عشق مباز
پیاله‌ای بدهش گو دماغ را تر کن

به چشم و ابروی جانان سپرده‌ام دل و جان
بیا بیا و تماشای طاق و منظر کن

ستاره شب هجران نمی‌فشاند نور
به بام قصر برآ و چراغ مه بر کن

بگو به خازن جنت که خاک این مجلس
به تحفه بر سوی فردوس و عود مجمر کن

از این مزوجه و خرقه نیک در تنگم
به یک کرشمه صوفی‌وشم قلندر کن

چو شاهدان چمن زیردست حسن تواند
کرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر کن

فضول نفس حکایت بسی کند ساقی
تو کار خود مده از دست و می به ساغر کن

حجاب دیده ادراک شد شعاع جمال
بیا و خرگه خورشید را منور کن

طمع به قند وصال تو حد ما نبود
حوالتم به لب لعل همچو شکر کن

لب پیاله ببوس آنگهی به مستان ده
بدین دقیقه دماغ معاشران تر کن

پس از ملازمت عیش و عشق مه‌رویان
ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن

Entre par la porte et illumine notre chambre de nuit ;
parfume l'air de l'assemblée des spirituels.

Si le juriste te conseille de ne pas jouer à l'amour,
donne-lui une coupe et dis-lui de se rafraîchir l'esprit.

J'ai confié cœur et âme à l'œil et au sourcil de l'aimé ;
viens, viens contempler cette arche et cette vue.

L'étoile de la nuit de séparation ne répand pas de lumière ;
monte sur le toit du palais et allume la lampe de la lune.

Dis au gardien du paradis d'emporter la poussière de cette assemblée
en présent au ciel, et d'en faire l'aloès de l'encensoir.

Je suis bien à l'étroit dans ce bonnet et ce froc ;
d'une œillade fais de moi, qui ai l'air d'un soufi, un derviche errant.

Puisque les belles de la prairie sont soumises à ta beauté,
fais la coquette devant le jasmin et parade devant le pin.

Le moi indiscret conte bien des histoires, échanson ;
ne lâche pas ta besogne et verse le vin dans la coupe.

L'éclat de la beauté est devenu le voile de l'œil de l'entendement ;
viens, et illumine le pavillon du soleil.

Convoiter le sucre de ton union dépasse notre mesure ;
renvoie-moi plutôt à ce rubis de lèvre pareil au sucre.

Baise le bord de la coupe, puis donne-la aux ivres ;
par cette finesse rafraîchis l'esprit des convives.

Après t'être attaché au plaisir et à l'amour des visages de lune,
de toutes les choses que tu fais, apprends par cœur les vers de Hafez.