Ghazal 398

ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن

در راه عشق وسوسهٔ اهرمن بسیست
پیش آی و گوش دل به پیام سروش کن

برگ نوا تبه شد و ساز طرب نماند
ای چنگ ناله برکش و ای دف خروش کن

تسبیح و خرقه لذت مستی نبخشدت
همت در این عمل طلب از می‌فروش کن

پیران سخن ز تجربه گویند گفتمت
هان ای پسر که پیر شوی پند گوش کن

بر هوشمند سلسله ننهاد دست عشق
خواهی که زلف یار کشی ترک هوش کن

با دوستان مضایقه در عمر و مال نیست
صد جان فدای یار نصیحت نیوش کن

ساقی که جامت از می صافی تهی مباد
چشم عنایتی به من دردنوش کن

سرمست در قبای زرافشان چو بگذری
یک بوسه نذر حافظ پشمینه‌پوش کن

O light of my eyes, there is something to be said: listen.
Since your cup is full, give others to drink, and drink.

On the road of love the whisperings of the demon are many;
come forward and lend the ear of your heart to the message of the angel.

The means of music are spoilt and no instrument of joy is left;
O harp, raise your lament, and O tambourine, cry out.

The rosary and the cloak will not give you the taste of drunkenness;
in this work ask the wine seller for his blessing.

The old speak out of experience, as I have told you;
take heed, my son, so that you may grow old: listen to advice.

The hand of love has never laid its chain on a man in his senses;
if you want to draw the tress of the friend, give up your senses.

With friends there is no stinting of life or of wealth;
a hundred lives be the ransom of the friend who listens to counsel.

Cupbearer, may your cup never be empty of clear wine;
turn an eye of favour on me, who drink the dregs.

When you pass by, drunk, in your gold-scattering robe,
vow one kiss to Hafez in his garment of wool.