Ghazal 398

ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن

در راه عشق وسوسهٔ اهرمن بسیست
پیش آی و گوش دل به پیام سروش کن

برگ نوا تبه شد و ساز طرب نماند
ای چنگ ناله برکش و ای دف خروش کن

تسبیح و خرقه لذت مستی نبخشدت
همت در این عمل طلب از می‌فروش کن

پیران سخن ز تجربه گویند گفتمت
هان ای پسر که پیر شوی پند گوش کن

بر هوشمند سلسله ننهاد دست عشق
خواهی که زلف یار کشی ترک هوش کن

با دوستان مضایقه در عمر و مال نیست
صد جان فدای یار نصیحت نیوش کن

ساقی که جامت از می صافی تهی مباد
چشم عنایتی به من دردنوش کن

سرمست در قبای زرافشان چو بگذری
یک بوسه نذر حافظ پشمینه‌پوش کن

Ô lumière de mes yeux, il est une parole : écoute.
Puisque ta coupe est pleine, donne à boire et bois.

Sur le chemin de l'amour, les suggestions du démon sont nombreuses ;
avance et prête l'oreille du cœur au message de l'ange.

Les moyens de la musique sont gâtés et il ne reste pas d'instrument de joie ;
ô harpe, élève ta plainte, et toi, tambourin, clame.

Le chapelet et le froc ne te donneront pas le goût de l'ivresse ;
pour cette œuvre, demande sa bénédiction au marchand de vin.

Les vieillards parlent d'expérience, je te l'ai dit ;
prends garde, mon fils, afin de vieillir : écoute le conseil.

La main de l'amour n'a jamais mis de chaîne à l'homme sensé ;
si tu veux tirer la boucle de l'ami, renonce à la raison.

Avec les amis on ne lésine ni sur la vie ni sur les biens ;
que cent vies soient la rançon de l'ami qui écoute le conseil.

Échanson, que ta coupe ne soit jamais vide de vin clair ;
pose un regard de faveur sur moi, buveur de lie.

Quand tu passeras, ivre, dans ta tunique semée d'or,
voue un baiser à Hafez vêtu de laine.