Ghazal 398

ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن

در راه عشق وسوسهٔ اهرمن بسیست
پیش آی و گوش دل به پیام سروش کن

برگ نوا تبه شد و ساز طرب نماند
ای چنگ ناله برکش و ای دف خروش کن

تسبیح و خرقه لذت مستی نبخشدت
همت در این عمل طلب از می‌فروش کن

پیران سخن ز تجربه گویند گفتمت
هان ای پسر که پیر شوی پند گوش کن

بر هوشمند سلسله ننهاد دست عشق
خواهی که زلف یار کشی ترک هوش کن

با دوستان مضایقه در عمر و مال نیست
صد جان فدای یار نصیحت نیوش کن

ساقی که جامت از می صافی تهی مباد
چشم عنایتی به من دردنوش کن

سرمست در قبای زرافشان چو بگذری
یک بوسه نذر حافظ پشمینه‌پوش کن

O luce dei miei occhi, c'è una parola: ascolta.
Poiché la tua coppa è piena, da' da bere e bevi.

Sulla via dell'amore le suggestioni del demone sono molte;
fatti avanti e presta l'orecchio del cuore al messaggio dell'angelo.

I mezzi della musica sono guasti e non è rimasto strumento di gioia;
o arpa, leva il lamento, e tu, tamburello, grida.

Il rosario e il saio non ti daranno il gusto dell'ebbrezza;
per quest'opera chiedi la benedizione del vinaio.

I vecchi parlano per esperienza, te l'ho detto;
bada, figlio, per poter invecchiare: ascolta il consiglio.

La mano dell'amore non ha mai messo catena all'assennato;
se vuoi tirare la ciocca dell'amico, lascia il senno.

Con gli amici non si lesina né sulla vita né sui beni;
cento vite siano il riscatto dell'amico che ascolta il consiglio.

Coppiere, la tua coppa non sia mai vuota di vino limpido;
volgi un occhio di favore a me, bevitore di feccia.

Quando passerai, ebbro, nella tua veste cosparsa d'oro,
prometti un bacio a Hafez vestito di lana.