Ghazal 399

کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن
به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن

به باد ده سر و دستار عالمی یعنی
کلاه گوشه به آیین سروری بشکن

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار
به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن

برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس
سزای حور بده رونق پری بشکن

به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر
به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن

چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد
تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن

چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ
تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن

Give one coquettish glance and break the market of sorcery;
with a wink break the lustre and the fame of the Samaritan.

Throw to the wind the heads and turbans of a whole world; that is,
tilt the corner of your cap in the manner of the sovereign.

Tell your tress to give up the custom of stealing hearts;
tell your glance to break the centre of tyranny's army.

Step out gracefully and carry off the ball of beauty from everyone;
give the houri her due and break the splendour of the fairy.

With your gazelle eyes capture the lion of the sun;
with your two curved eyebrows break the bow of Jupiter.

When the tress of the hyacinth spreads perfume at the breath of the wind,
break its price with the tip of your amber tress.

When the nightingale sells its eloquence, Hafez,
break its worth by speaking in pure Persian.