Ghazal 399

کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن
به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن

به باد ده سر و دستار عالمی یعنی
کلاه گوشه به آیین سروری بشکن

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار
به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن

برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس
سزای حور بده رونق پری بشکن

به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر
به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن

چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد
تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن

چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ
تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن

Fa' una moina e spezza il mercato della stregoneria;
con un ammicco spezza il lustro e la fama del Samaritano.

Getta al vento teste e turbanti di un mondo intero, cioè
piega la punta del berretto alla maniera dei sovrani.

Di' alla tua ciocca di lasciare l'usanza di rubare i cuori;
di' al tuo sguardo di spezzare il centro dell'esercito della tirannia.

Esci con grazia e porta via a tutti la palla della bellezza;
da' all'urì ciò che merita e spezza lo splendore della fata.

Con i tuoi occhi di gazzella cattura il leone del sole;
con le tue due sopracciglia arcuate spezza l'arco di Giove.

Quando la ciocca del giacinto sparge profumo al soffio del vento,
spezzane il prezzo con la punta della tua ciocca d'ambra.

Quando l'usignolo vende la sua eloquenza, o Hafez,
spezzane il valore parlando in puro persiano.