Ghazal 3

اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت
کنار آب رکناباد و گل‌گشت مصلا را

فغان! کاین لولیان شوخ شیرین‌کار شهرآشوب
چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را

ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی‌ است
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را؟

من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم
که عشق از پردهٔ عصمت برون آرد زلیخا را

اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم
جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند
جوانان سعادتمند پند پیر دانا را

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو
که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ
که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

If that Turk of Shiraz would take my heart in hand,
for the dark mole on her cheek I would give Samarkand and Bukhara.

Pour, cupbearer, the last of the wine, for in paradise you will not find
the banks of the Roknabad stream nor the rose walks of Mosalla.

Alas! These bold gypsies, sweet of craft, who set the town in uproar,
have carried patience from my heart as Turks carry off a feast of plunder.

The beloved's beauty has no need of our imperfect love;
what need has a lovely face of paint and powder, mole and line?

From that beauty of Joseph, growing day by day, I understood
that love would draw Zuleikha out from behind the veil of chastity.

Whether you revile me or curse me, I will pray for you;
a bitter answer suits the ruby lip that tastes of sugar.

Listen to counsel, my dear, for more than their own souls
fortunate youths hold dear the advice of a wise elder.

Speak of the minstrel and of wine, and seek less the secret of time,
for no one has solved, or will solve, this riddle by reason.

You have sung a ghazal and pierced pearls; come, Hafez, and recite sweetly,
for on your verse the heavens scatter the necklace of the Pleiades.