Ghazal 3

اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت
کنار آب رکناباد و گل‌گشت مصلا را

فغان! کاین لولیان شوخ شیرین‌کار شهرآشوب
چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را

ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی‌ است
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را؟

من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم
که عشق از پردهٔ عصمت برون آرد زلیخا را

اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم
جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند
جوانان سعادتمند پند پیر دانا را

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو
که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ
که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

Se quella turca di Shiraz prendesse in mano il mio cuore,
per il suo neo scuro darei Samarcanda e Bukhara.

Versa, coppiere, il vino che resta, ché in paradiso non troverai
le rive del Roknabad né i roseti di Mosalla.

Ahimè! Queste zingare sfrontate, dal dolce mestiere, che mettono a rumore la città,
hanno rapito la pazienza dal mio cuore come i turchi un banchetto di preda.

La bellezza dell'amata non ha bisogno del nostro amore imperfetto;
che bisogno ha un bel volto di belletto e colore, di neo e di tratto?

Da quella bellezza di Giuseppe, che cresceva di giorno in giorno, compresi
che l'amore avrebbe tratto Zuleika fuori dal velo della castità.

Che tu mi insulti o mi maledica, pregherò per te;
la risposta amara si addice al labbro di rubino che sa di zucchero.

Ascolta il consiglio, mia cara, ché più della propria anima
i giovani fortunati amano il consiglio del vecchio saggio.

Parla del menestrello e del vino e cerca meno il segreto del tempo,
ché nessuno ha sciolto né scioglierà con la ragione questo enigma.

Hai detto un ghazal e forato perle; vieni, Hafez, e cantalo dolcemente,
ché sui tuoi versi il cielo sparge la collana delle Pleiadi.