Gazal 401

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گل
ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من

چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین
گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من؟

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود
کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست
بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود
ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگرید
کو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم
عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

Cuando me vuelvo polvo de su camino, sacude de mí su falda;
y si digo: «vuelve el corazón», aparta de mí el rostro.

Muestra a todos su rostro encendido, como la rosa;
y si digo: «cúbrelo de nuevo», de mí lo cubre.

Dije a mi ojo: míralo al menos una vez hasta hartarte.
Dijo: ¿quieres acaso que haga correr de mí un arroyo de sangre?

Él tiene sed de mi sangre y yo de su labio; ¿qué será?
¿Tomaré de él mi deseo, o tomará él justicia de mí?

Si como Farhad entrego el alma en amargura, no importa;
muchas historias dulces quedarán de mí.

Si muero ante él como la vela, se reirá de mi pena;
y si me ofendo, su ánimo delicado se ofenderá conmigo.

Amigos, he dado la vida por su boca; mirad
cómo por cosa tan pequeña se me niega.

Paciencia, Hafez, que si la lección de la pena sigue así,
el amor contará de mí una leyenda en cada rincón.

Cuanto más humilde y suplicante te muestras, más se aleja esa persona. Es amable con todos menos contigo, y eso te ha herido. Insistir y quejarte no sirve y la aleja más. Ten paciencia y conserva tu dignidad. Aunque no logres lo que quieres, de esta fidelidad te quedará un buen nombre.