Ghazal 401

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گل
ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من

چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین
گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من؟

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود
کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست
بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود
ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگرید
کو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم
عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

Quando divento polvere della sua strada, scuote da me il lembo della veste;
e se dico: «volgi il cuore», volge da me il viso.

Mostra a chiunque il suo volto colorito, come la rosa;
e se dico: «coprilo di nuovo», lo copre a me.

Dissi al mio occhio: guardalo almeno una volta a sazietà.
Disse: vuoi forse che faccia scorrere da me un ruscello di sangue?

Egli ha sete del mio sangue, e io del suo labbro; come andrà?
Prenderò da lui il mio desiderio, o prenderà lui giustizia da me?

Se come Farhad rendo l'anima nell'amarezza, non importa;
molte storie dolci resteranno di me.

Se muoio davanti a lui come la candela, riderà della mia pena;
e se mi offendo, il suo animo delicato si offenderà con me.

Amici, ho dato la vita per la sua bocca; guardate
come per una cosa così piccola si nega a me.

Pazienza, Hafez, perché se la lezione della pena continua così,
l'amore racconterà di me una leggenda in ogni angolo.