Ghazal 402

نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه‌رو ببین
عقل و جان را بستهٔ زنجیر آن گیسو ببین

عیب دل کردم که وحشی‌وضع و هرجایی مباش
گفت چشم شیرگیر و غنج آن آهو ببین

حلقهٔ زلفش تماشاخانهٔ باد صباست
جان صد صاحب‌دل آن جا بستهٔ یک مو ببین

عابدان آفتاب از دلبر ما غافل‌اند
ای ملامت‌گو خدا را رو مبین آن رو ببین

زلف دل‌دزدش صبا را بند بر گردن نهاد
با هواداران ره رو حیلهٔ هندو ببین

این‌که من در جست‌وجوی او ز خود فارغ شدم
کس ندیده‌ست و نبیند مثلش از هر سو ببین

حافظ ار در گوشهٔ محراب می‌نالد رواست
ای نصیحت‌گو خدا را آن خم ابرو ببین

از مراد شاه منصور ای فلک سر برمتاب
تیزی شمشیر بنگر قوت بازو ببین

Je vais dire un trait charmant : vois le grain de beauté de ce visage de lune ;
vois la raison et l'âme liées à la chaîne de cette chevelure.

J'ai blâmé mon cœur : ne sois pas si sauvage et vagabond.
Il dit : vois l'œil qui prend les lions et la coquetterie de cette gazelle.

L'anneau de sa boucle est la maison de plaisance du vent d'est ;
vois là les âmes de cent hommes de cœur liées à un seul cheveu.

Les adorateurs du soleil ignorent tout de notre ravisseur de cœurs ;
toi qui me blâmes, par Dieu, ne regarde pas le visage : regarde ce visage-là.

Sa boucle voleuse de cœurs a mis un lien au cou du vent d'est ;
vois la ruse de l'Hindou envers ceux qui suivent la route par amour de lui.

Qu'en le cherchant je me sois détaché de moi-même :
nul n'a vu ni ne verra son pareil ; regarde de tous côtés.

Si Hafez gémit dans le coin du mihrab, c'est légitime ;
toi qui conseilles, par Dieu, vois la courbe de ce sourcil.

Ô ciel, ne te détourne pas du vœu de Shah Mansur ;
regarde le tranchant de son épée, vois la force de son bras.