Ghasel 405

به جان پیر خرابات و حق صحبت او
که نیست در سر من جز هوای خدمت او

بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است
بیار باده که مستظهرم به همت او

چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد
که زد به خرمن ما آتش محبت او

بر آستانه میخانه گر سری بینی
مزن به پای که معلوم نیست نیت او

بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب
نوید داد که عام است فیض رحمت او

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
که نیست معصیت و زهد بی مشیت او

نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولی
به نام خواجه بکوشیم و فر دولت او

مدام خرقه حافظ به باده در گرو است
مگر ز خاک خرابات بود فطرت او

Beim Leben des Alten der Schenke und beim Recht seiner Gesellschaft:
In meinem Kopf ist nichts als der Wunsch, ihm zu dienen.

Ist das Paradies auch nicht der Ort der Sünder,
bring Wein, denn ich stütze mich auf seinen hohen Sinn.

Hell sei die Lampe des Blitzes jener Wolke,
die unsere Ernte mit dem Feuer seiner Liebe traf.

Siehst du auf der Schwelle der Schenke einen Kopf,
so tritt nicht mit dem Fuß nach ihm, denn seine Absicht ist nicht bekannt.

Komm, denn gestern Nacht verkündete im Rausch der Engel der verborgenen Welt
die frohe Botschaft, dass die Gnade Seiner Barmherzigkeit allen gilt.

Sieh nicht mit Verachtung auf mich Trunkenen,
denn weder Sünde noch Frömmigkeit gibt es ohne Seinen Willen.

Mein Herz neigt nicht zu Askese und Reue, doch
wir wollen uns mühen im Namen des Herrn und im Glanz seines Glücks.

Die Kutte des Hafis ist stets für Wein verpfändet;
vielleicht war seine Natur aus dem Staub der Schenke.