Ghazal 407: I saw the green field of the sky and the sickle of the new moon

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشتهٔ خویش آمد و هنگام درو

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید
گفت با این همه از سابقه نومید مشو

گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک
از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو

تکیه بر اختر شب‌دزد مکن کاین عیار
تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو

گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش
دور خوبی گذران است نصیحت بشنو

چشم بد دور ز خال تو که در عرصهٔ حسن
بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو

آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق
خرمن مه به جوی خوشهٔ پروین به دو جو

آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت
حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز و برو

I saw the green field of the sky and the sickle of the new moon;
I remembered what I myself had sown, and the time of harvest.

I said: O fortune, you slept, and the sun has risen.
It said: for all that, do not despair of what was given before.

If you go to the sky pure and unburdened like the Messiah,
a hundred rays will reach the sun from your lamp.

Do not lean on the star that thieves by night, for that trickster
carried off the crown of Kavus and the belt of Kay Khosrow.

Though the earring of gold and ruby weighs heavy on the ear,
the season of beauty is passing: listen to advice.

May the evil eye be far from your mole, for on the field of beauty
it moved a pawn that won the stake from moon and sun.

Tell the sky not to trade on this grandeur, for in love
the harvest of the moon goes for one barleycorn, the cluster of the Pleiades for two.

The fire of asceticism and hypocrisy will burn the harvest of religion;
Hafez, throw off this woollen cloak and go.