Ghazal 407

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشتهٔ خویش آمد و هنگام درو

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید
گفت با این همه از سابقه نومید مشو

گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک
از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو

تکیه بر اختر شب‌دزد مکن کاین عیار
تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو

گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش
دور خوبی گذران است نصیحت بشنو

چشم بد دور ز خال تو که در عرصهٔ حسن
بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو

آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق
خرمن مه به جوی خوشهٔ پروین به دو جو

آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت
حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز و برو

J'ai vu le champ vert du ciel et la faucille de la nouvelle lune ;
je me suis souvenu de ce que j'avais semé, et du temps de la moisson.

J'ai dit : ô fortune, tu as dormi et le soleil s'est levé.
Elle dit : malgré tout, ne désespère pas de ce qui fut accordé jadis.

Si tu montes au ciel pur et dépouillé comme le Messie,
cent rayons de ta lampe atteindront le soleil.

Ne t'appuie pas sur l'astre voleur de nuit, car ce filou
a emporté la couronne de Kavus et la ceinture de Kay Khosrow.

Bien que la boucle d'oreille d'or et de rubis alourdisse l'oreille,
la saison de la beauté passe : écoute le conseil.

Que le mauvais œil soit loin de ton grain de beauté, car sur le champ de la beauté
il a poussé un pion qui a gagné l'enjeu sur la lune et le soleil.

Dis au ciel de ne pas vendre cette grandeur, car en amour
la moisson de la lune vaut un grain d'orge, la grappe des Pléiades deux.

Le feu de l'ascèse et de l'hypocrisie brûlera la moisson de la religion ;
Hafez, jette ce froc de laine et va.