Ghasel 408

ای آفتاب آینه دار جمال تو
مشک سیاه مجمره گردان خال تو

صحن سرای دیده بشستم ولی چه سود
ک‌این گوشه نیست درخور خیل خیال تو

در اوج ناز و نعمتی ای پادشاه حسن
یا رب مباد تا به قیامت زوال تو

مطبوعتر ز نقش تو صورت نبست باز
طغرانویس ابروی مشکین مثال تو

در چین زلفش ای دل مسکین چگونه‌ای
کآشفته گفت باد صبا شرح حال تو

برخاست بوی گل ز در آشتی درآی
ای نوبهار ما رخ فرخنده فال تو

تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شود
کو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو

تا پیش بخت بازروم تهنیت کنان
کو مژده‌ای ز مقدم عید وصال تو

این نقطه سیاه که آمد مدار نور
عکسیست در حدیقه بینش ز خال تو

در پیش شاه عرض کدامین جفا کنم
شرح نیازمندی خود یا ملال تو

حافظ در این کمند سر سرکشان بسیست
سودای کج مپز که نباشد مجال تو

O du, dessen Schönheit die Sonne zum Spiegelhalter hat
und schwarzen Moschus, der für dein Mal das Räucherfass schwingt.

Ich wusch den Hof des Augenhauses, doch was nützt es?
Dieser Winkel ist der Schar deines Bildes nicht würdig.

Du stehst auf dem Gipfel von Anmut und Fülle, o König der Schönheit;
o Herr, bis zur Auferstehung sei dir kein Niedergang beschieden.

Keine gefälligere Gestalt als dein Bild zeichnete je
der Schreiber des Herrschersiegels, der deine moschusdunkle Braue zog.

Wie geht es dir, armes Herz, in der Falte seiner Locke?
Denn verstört berichtete der Ostwind von deinem Zustand.

Der Duft der Rose ist aufgestiegen: Tritt durch die Tür der Versöhnung ein,
du, dessen glückverheißendes Gesicht unser Frühling ist.

Damit der Himmel einer unserer Sklaven mit dem Ring im Ohr werde:
Wo ist ein koketter Wink deiner Braue, die der Mondsichel gleicht?

Damit ich glückwünschend zu meinem Glück zurückkehre:
Wo ist die frohe Kunde vom Nahen des Festes der Vereinigung mit dir?

Dieser schwarze Punkt, der zur Achse des Lichts wurde,
ist ein Abbild deines Mals im Garten des Sehens.

Welche Härte soll ich vor dem König vortragen:
den Bericht meiner Bedürftigkeit oder deinen Überdruss?

Hafis, in dieser Schlinge stecken die Köpfe vieler Stolzer;
koche keine krummen Wünsche: Es liegt nicht in deiner Reichweite.