Ghazal 409

ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
خورشید سایه‌پرور طرف کلاه تو

نرگس کرشمه می‌برد از حد برون خرام
ای من فدای شیوه چشم سیاه تو

خونم بخور که هیچ ملک با چنان جمال
از دل نیایدش که نویسد گناه تو

آرام و خواب خلق جهان را سبب تویی
زان شد کنار دیده و دل تکیه‌گاه تو

با هر ستاره‌ای سر و کار است هر شبم
از حسرت فروغ رخ همچو ماه تو

یاران همنشین همه از هم جدا شدند
ماییم و آستانه دولت پناه تو

حافظ طمع مبر ز عنایت که عاقبت
آتش زند به خرمن غم دود آه تو

Ô toi dont la poussière du chemin est le prix du sang du musc de Chine ;
le soleil est élevé à l'ombre du bord de ta coiffe.

Le narcisse pousse la coquetterie au-delà de toute mesure : sors,
ô toi pour la manière de l'œil noir de qui je donnerais ma vie.

Bois mon sang, car aucun ange, devant une telle beauté,
n'aurait le cœur d'écrire ton péché.

Tu es la cause du repos et du sommeil des gens du monde ;
c'est pourquoi le bord de l'œil et du cœur est devenu ton lieu de repos.

Chaque nuit j'ai affaire à chaque étoile,
par regret de l'éclat de ton visage pareil à la lune.

Les amis qui siégeaient ensemble se sont tous séparés ;
il ne reste que nous et ton seuil, refuge de la fortune.

Hafez, ne renonce pas à espérer la faveur, car à la fin
la fumée de ton soupir mettra le feu à la moisson du chagrin.