Ghazal 40

المنة لله که در میکده، باز است
زان رو که مرا بر در او، روی نیاز است

خم‌ها، همه در جوش و خروش‌اند ز مستی
وان می که در آن‌جاست، حقیقت، نه مجاز است

از وی، همه، مستی و غرور است و تکبر
وز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است

رازی که بر غیر نگفتیم و نگوییم
با دوست بگوییم که او محرم راز است

شرح شکن زلف خم اندر خم جانان
کوته نتوان کرد که این قصه، دراز است

بار دل مجنون و خم طرهٔ لیلی
رخسارهٔ محمود و کف پای ایاز است

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالم
تا دیدهٔ من بر رخ زیبای تو، باز است

در کعبهٔ کوی تو، هر آن‌کس که بیاید
از قبلهٔ ابروی تو در عین نماز است

ای مجلسیان، سوز دل «حافظ» مسکین
از شمع بپرسید که در سوز و گداز است

Grâce à Dieu, la porte de la taverne est ouverte,
car j'ai le visage tourné vers elle dans le besoin.

Les jarres sont toutes en ébullition et en clameur d'ivresse,
et le vin qui s'y trouve est réel, non figuré.

De lui viennent toute ivresse, tout orgueil et toute hauteur ;
de nous, toute détresse, toute faiblesse et tout besoin.

Le secret que nous n'avons dit ni ne dirons aux autres,
nous le dirons à l'ami, car il est le confident du secret.

Le récit des plis de la chevelure de l'aimée, boucle dans boucle,
ne peut s'abréger, car cette histoire est longue.

C'est le fardeau du cœur de Majnoun et la boucle de Leïla,
la joue de Mahmoud et la plante du pied d'Ayaz.

Comme le faucon j'ai cousu mes yeux au monde entier,
depuis que mon œil est ouvert sur ton beau visage.

Quiconque entre dans la Kaaba de ta rue
est, par la qibla de ton sourcil, en pleine prière.

Ô gens de l'assemblée, la brûlure du cœur du pauvre Hafez,
demandez-la à la bougie, qui brûle et qui fond.