Ghasel 410

ای قبای پادشاهی، راست بر بالای تو
زینت تاج و نگین از گوهر والای تو

آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهد
از کلاه خسروی رخسار مه‌سیمای تو

جلوه‌گاه طایر اقبال باشد هر کجا
سایه‌ اندازد همای چتر گردون‌سای تو

از رسوم شرع و حکمت با هزاران اختلاف
نکته‌ای هرگز نشد فوت از دل دانای تو

آب حیوانش ز منقار بلاغت می‌چکد
طوطی خوش‌لهجه یعنی کلک شکرخای تو

گرچه خورشید فلک چشم و چراغ عالم است
روشنایی‌بخش چشم اوست خاک پای تو

آن چه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار
جرعه‌ای بود از زلال جام جان‌افزای تو

عرض حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست
راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو

خسروا ! پیرانه‌سر، حافظ جوانی می‌کند
بر امید عفو جان‌بخش گنه‌فرسای تو

O du, an dessen Gestalt das Gewand des Königtums genau sitzt;
Krone und Siegel haben ihren Schmuck von deinem hohen Wesen.

Dein mondgleiches Gesicht unter der Herrschermütze
lässt die Sonne des Sieges jeden Augenblick neu aufgehen.

Wo immer der Huma deines himmelberührenden Schirms seinen Schatten wirft,
dort zeigt sich der Vogel des Glücks.

Von den Regeln des Gesetzes und der Weisheit mit ihren tausend Unterschieden
ist deinem wissenden Herzen nie ein Punkt entgangen.

Das Wasser des Lebens tropft von seinem Schnabel der Beredsamkeit:
jener wohlklingende Papagei, ich meine deine zuckerkauende Feder.

Ist die Sonne am Himmel auch Auge und Lampe der Welt,
so gibt doch der Staub deines Fußes ihrem Auge das Licht.

Was Alexander suchte und die Zeit ihm nicht gab,
war ein Schluck vom klaren Wasser deines lebenmehrenden Bechers.

Im Heiligtum deiner Gegenwart braucht man sein Anliegen nicht vorzutragen;
niemandes Geheimnis bleibt vor dem Licht deines Urteils verborgen.

O König, im Alter gebärdet sich Hafis wie ein Jüngling,
in der Hoffnung auf deine Vergebung, die Leben schenkt und Sünde tilgt.