Gazal 410

ای قبای پادشاهی، راست بر بالای تو
زینت تاج و نگین از گوهر والای تو

آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهد
از کلاه خسروی رخسار مه‌سیمای تو

جلوه‌گاه طایر اقبال باشد هر کجا
سایه‌ اندازد همای چتر گردون‌سای تو

از رسوم شرع و حکمت با هزاران اختلاف
نکته‌ای هرگز نشد فوت از دل دانای تو

آب حیوانش ز منقار بلاغت می‌چکد
طوطی خوش‌لهجه یعنی کلک شکرخای تو

گرچه خورشید فلک چشم و چراغ عالم است
روشنایی‌بخش چشم اوست خاک پای تو

آن چه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار
جرعه‌ای بود از زلال جام جان‌افزای تو

عرض حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست
راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو

خسروا ! پیرانه‌سر، حافظ جوانی می‌کند
بر امید عفو جان‌بخش گنه‌فرسای تو

Oh tú, a cuyo talle la túnica de la realeza sienta justa;
la corona y el sello reciben su adorno de tu alta esencia.

Tu rostro de luna, bajo el gorro real,
da a cada instante una salida al sol de la victoria.

Dondequiera que el huma de tu dosel que roza el cielo echa su sombra,
allí se muestra el ave de la fortuna.

De las normas de la ley y de la sabiduría, con sus mil diferencias,
jamás se le escapó un punto a tu corazón sabio.

El agua de la vida gotea de su pico de elocuencia:
ese loro de dulce habla, quiero decir tu cálamo que masca azúcar.

Aunque el sol del cielo es ojo y lámpara del mundo,
es el polvo de tu pie el que da luz a su ojo.

Lo que Alejandro buscó y el tiempo no le dio
era un sorbo del agua clara de tu copa que acrecienta la vida.

En el santuario de tu presencia no hace falta exponer la necesidad;
el secreto de nadie queda oculto ante la luz de tu juicio.

Oh rey, en su vejez Hafez hace de joven,
con la esperanza de tu perdón, que da vida y desgasta el pecado.