Ghazal 410

ای قبای پادشاهی، راست بر بالای تو
زینت تاج و نگین از گوهر والای تو

آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهد
از کلاه خسروی رخسار مه‌سیمای تو

جلوه‌گاه طایر اقبال باشد هر کجا
سایه‌ اندازد همای چتر گردون‌سای تو

از رسوم شرع و حکمت با هزاران اختلاف
نکته‌ای هرگز نشد فوت از دل دانای تو

آب حیوانش ز منقار بلاغت می‌چکد
طوطی خوش‌لهجه یعنی کلک شکرخای تو

گرچه خورشید فلک چشم و چراغ عالم است
روشنایی‌بخش چشم اوست خاک پای تو

آن چه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار
جرعه‌ای بود از زلال جام جان‌افزای تو

عرض حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست
راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو

خسروا ! پیرانه‌سر، حافظ جوانی می‌کند
بر امید عفو جان‌بخش گنه‌فرسای تو

Ô toi à la taille de qui la robe de la royauté va juste ;
la couronne et le sceau tirent leur parure de ta noble essence.

Ton visage pareil à la lune, sous la coiffe royale,
donne à chaque instant un lever au soleil de la victoire.

Partout où le huma de ton dais qui touche au ciel jette son ombre,
là se montre l'oiseau de la fortune.

Des règles de la loi et de la sagesse, avec leurs mille divergences,
pas un point n'a jamais échappé à ton cœur savant.

L'eau de la vie goutte de son bec d'éloquence :
ce perroquet à la belle voix, je veux dire ton calame qui croque le sucre.

Bien que le soleil du ciel soit l'œil et la lampe du monde,
c'est la poussière de ton pied qui donne la lumière à son œil.

Ce qu'Alexandre a cherché, et que le temps ne lui a pas donné,
était une gorgée de l'eau limpide de ta coupe qui accroît la vie.

Dans le sanctuaire de ta présence il n'est pas besoin d'exposer son besoin ;
le secret de personne ne reste caché à la clarté de ton jugement.

Ô roi, dans sa vieillesse Hafez fait le jeune homme,
dans l'espoir de ton pardon, qui donne la vie et use le péché.