Ghazal 410

ای قبای پادشاهی، راست بر بالای تو
زینت تاج و نگین از گوهر والای تو

آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهد
از کلاه خسروی رخسار مه‌سیمای تو

جلوه‌گاه طایر اقبال باشد هر کجا
سایه‌ اندازد همای چتر گردون‌سای تو

از رسوم شرع و حکمت با هزاران اختلاف
نکته‌ای هرگز نشد فوت از دل دانای تو

آب حیوانش ز منقار بلاغت می‌چکد
طوطی خوش‌لهجه یعنی کلک شکرخای تو

گرچه خورشید فلک چشم و چراغ عالم است
روشنایی‌بخش چشم اوست خاک پای تو

آن چه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار
جرعه‌ای بود از زلال جام جان‌افزای تو

عرض حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست
راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو

خسروا ! پیرانه‌سر، حافظ جوانی می‌کند
بر امید عفو جان‌بخش گنه‌فرسای تو

O tu, alla cui statura la veste della regalità sta a pennello;
corona e sigillo ricevono ornamento dalla tua alta essenza.

Il tuo volto di luna, sotto il berretto regale,
dà a ogni istante un sorgere al sole della vittoria.

Dovunque l'huma del tuo baldacchino che sfiora il cielo getti la sua ombra,
là si mostra l'uccello della fortuna.

Delle norme della legge e della sapienza, con le loro mille differenze,
mai un punto è sfuggito al tuo cuore sapiente.

L'acqua della vita gocciola dal suo becco d'eloquenza:
quel pappagallo dalla bella voce, intendo il tuo calamo che mastica zucchero.

Benché il sole del cielo sia occhio e lampada del mondo,
è la polvere del tuo piede a dare luce al suo occhio.

Ciò che Alessandro cercò e il tempo non gli diede
era un sorso dell'acqua limpida della tua coppa che accresce la vita.

Nel santuario della tua presenza non serve esporre il bisogno;
il segreto di nessuno resta nascosto alla luce del tuo giudizio.

O re, nella vecchiaia Hafez fa il giovane,
nella speranza del tuo perdono, che dà vita e consuma il peccato.