Ghasel 411

تاب بنفشه می‌دهد طرهٔ مشک‌سای تو
پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو

ای گل خوش‌نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی می‌کشم از برای تو

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
گوشهٔ تاج سلطنت می‌شکند گدای تو

خرقهٔ زهد و جام می گرچه نه درخور همند
این همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پر هوس شود خاک در سرای تو

شاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال توست
جای دعاست شاه من بی‌تو مباد جای تو

خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظ خوش‌کلام شد مرغ سخن‌سرای تو

Deine moschusverströmende Stirnlocke lässt das Veilchen sich winden;
dein herzöffnendes Lachen zerreißt den Schleier der Knospe.

O meine süß duftende Rose, verbrenne deine eigene Nachtigall nicht,
denn aufrichtig betet sie die ganze Nacht für dich.

Ich, der ich des Atems der Engel überdrüssig wurde,
ertrage um deinetwillen das Gerede einer ganzen Welt.

Sieh das Glück der Liebe: wie dein Bettler aus Armut und Stolz
den Zipfel der Herrscherkrone schief rückt.

Passen die Kutte der Frömmigkeit und der Weinbecher auch nicht zueinander,
all diese Bilder male ich, um dir zu gefallen.

Der Rausch des Weins deiner Liebe verlässt meinen Kopf erst in dem Augenblick,
da dieser Kopf voller Verlangen zum Staub an der Tür deines Hauses wird.

Der Königssitz meines Auges ist der Ruheplatz deines Bildes;
es ist ein Ort des Gebets, mein König: Dein Platz sei nie ohne dich.

Deine Wange ist eine schöne Wiese, zumal im Frühling der Schönheit
der wohlredende Hafis dein singender Vogel wurde.