Ghazal 411

تاب بنفشه می‌دهد طرهٔ مشک‌سای تو
پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو

ای گل خوش‌نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی می‌کشم از برای تو

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
گوشهٔ تاج سلطنت می‌شکند گدای تو

خرقهٔ زهد و جام می گرچه نه درخور همند
این همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پر هوس شود خاک در سرای تو

شاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال توست
جای دعاست شاه من بی‌تو مباد جای تو

خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظ خوش‌کلام شد مرغ سخن‌سرای تو

La tua ciocca che sparge muschio fa contorcere la viola;
il tuo riso che apre il cuore strappa il velo del bocciolo.

O mia rosa dal dolce profumo, non bruciare il tuo usignolo,
perché con tutta sincerità prega per te la notte intera.

Io, che mi tediavo del respiro degli angeli,
sopporto per te le chiacchiere di un mondo intero.

Guarda la fortuna dell'amore: come, per povertà e orgoglio,
il tuo mendicante piega la punta della corona del regno.

Benché il saio della pietà e la coppa di vino non si addicano,
traccio tutte queste figure per farti piacere.

L'ardore del vino del tuo amore lascerà la mia testa nell'istante
in cui questa testa piena di desiderio sarà polvere alla porta della tua casa.

Il seggio regale del mio occhio è il luogo di riposo della tua immagine;
è luogo di preghiera, mio re: il tuo posto non sia mai senza di te.

La tua guancia è un bel prato, soprattutto da quando nella primavera della bellezza
Hafez dal dolce parlare è diventato il tuo uccello cantore.