Ghazal 412

مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو
جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو

غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی
نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابرو

هلالی شد تنم زین غم که با طغرا‌ی ابرو‌یش
که باشد مه که بنماید ز طاق آسمان ابرو؟

رقیبان غافل و ما را از آن چشم و جبین هر دم
هزاران گونه پیغام است و حاجب در میان، ابرو

روان گوشه‌گیران را جبینش طرفه گلزار‌ی‌ست
که بر طرف سمن‌زارش همی گردد چمان ابرو

دگر حور و پری را کس نگوید با چنین حسنی
که این را این چنین چشم است و آن را آن چنان ابرو

تو کافر‌دل نمی‌بندی نقاب زلف و می‌ترسم
که محرابم بگرداند خم آن دل‌ستان ابرو

اگر چه مرغ زیرک بود حافظ در هوادار‌ی
به تیر غمزه صیدش کرد چشم آن کمان‌ابرو

J'ai un œil qui répand le sang à cause de ce sourcil en arc ;
le monde verra bien des troubles de cet œil et de ce sourcil.

Je suis l'esclave de l'œil de ce Turc qui, dans le doux sommeil de l'ivresse,
a pour roseraie peinte le visage et pour dais musqué le sourcil.

Mon corps est devenu croissant de ce chagrin : auprès du chiffre royal de son sourcil,
qu'est la lune pour montrer un sourcil à la voûte du ciel ?

Les rivaux n'en savent rien, et de cet œil et de ce front, à chaque instant,
nous viennent mille sortes de messages, et l'entremetteur est le sourcil.

Pour l'âme des solitaires, son front est une roseraie merveilleuse,
au bord de laquelle, parmi les jasmins, le sourcil se promène avec grâce.

Nul ne parlera plus de houri ni de fée devant une telle beauté,
disant que l'une a tel œil et l'autre tel sourcil.

Toi au cœur d'infidèle, tu n'attaches pas le voile de ta boucle, et je crains
que la courbe de ce sourcil ravisseur ne détourne mon mihrab.

Bien que Hafez fût un oiseau avisé dans les choses de l'amour,
l'œil de ce sourcil en arc l'a pris de la flèche d'une œillade.