Ghazal 412

مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو
جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو

غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی
نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابرو

هلالی شد تنم زین غم که با طغرا‌ی ابرو‌یش
که باشد مه که بنماید ز طاق آسمان ابرو؟

رقیبان غافل و ما را از آن چشم و جبین هر دم
هزاران گونه پیغام است و حاجب در میان، ابرو

روان گوشه‌گیران را جبینش طرفه گلزار‌ی‌ست
که بر طرف سمن‌زارش همی گردد چمان ابرو

دگر حور و پری را کس نگوید با چنین حسنی
که این را این چنین چشم است و آن را آن چنان ابرو

تو کافر‌دل نمی‌بندی نقاب زلف و می‌ترسم
که محرابم بگرداند خم آن دل‌ستان ابرو

اگر چه مرغ زیرک بود حافظ در هوادار‌ی
به تیر غمزه صیدش کرد چشم آن کمان‌ابرو

Ho un occhio che sparge sangue per colpa di quel sopracciglio ad arco;
il mondo vedrà molto tumulto da quell'occhio e da quel sopracciglio.

Sono schiavo dell'occhio di quel turco che, nel dolce sonno dell'ebbrezza,
ha per roseto dipinto il volto e per baldacchino di muschio il sopracciglio.

Il mio corpo è diventato falce per questa pena: accanto al sigillo regale del suo sopracciglio,
chi è la luna per mostrare un sopracciglio dalla volta del cielo?

I rivali non se ne accorgono, e da quell'occhio e da quella fronte, a ogni istante,
ci giungono mille specie di messaggi, e il tramite è il sopracciglio.

Per l'anima di chi vive ritirato, la sua fronte è un roseto meraviglioso,
lungo la cui aiuola di gelsomini passeggia leggiadro il sopracciglio.

Nessuno parlerà più di urì e di fata davanti a tale bellezza,
dicendo che questa ha un tale occhio e quella un tale sopracciglio.

Tu, dal cuore d'infedele, non ti allacci il velo della ciocca, e temo
che la curva di quel sopracciglio rubacuori mi sposti il mihrab.

Benché Hafez fosse un uccello accorto nelle cose d'amore,
l'occhio di quel sopracciglio ad arco lo ha preso con la freccia di uno sguardo.