Ghasel 413

خط عذار یار که بگرفت ماه از او
خوش حلقه‌ای‌ست لیک به در نیست راه از او

ابروی دوست گوشهٔ محراب دولت است
آن جا بمال چهره و حاجت بخواه از او

ای جرعه‌نوش مجلس جم! سینه پاک دار
کآیینه‌ای‌ست جام جهان‌بین که آه از او

کردار اهل صومعه‌ام کرد می‌پرست
این دود بین که نامهٔ من شد سیاه از او

سلطان غم هر آن چه تواند بگو بکن
من برده‌ام به باده‌فروشان پناه از او

ساقی چراغ می به ره آفتاب دار
گو بر فروز مشعلهٔ صبحگاه از او

آبی به روزنامهٔ اعمال ما فشان
باشد توان سترد حروف گناه از او

حافظ که ساز مطرب عشاق ساز کرد
خالی مباد عرصهٔ این بزمگاه از او

آیا در این خیال که دارد گدای شهر
روزی بود که یاد کند پادشاه از او؟

Der Flaum auf der Wange des Freundes, der den Mond verfinstert,
ist ein schöner Ring, doch es führt kein Weg aus ihm hinaus.

Die Braue des Freundes ist der Winkel der Gebetsnische des Glücks;
reibe dort dein Gesicht und erbitte von ihm, was du brauchst.

O du, der in der Runde Dschamschids trinkt, halte die Brust rein,
denn der weltzeigende Becher ist ein Spiegel: Hüte dich vor dem Seufzer.

Das Tun der Klosterleute machte mich zum Weinanbeter;
sieh diesen Rauch, durch den mein Buch schwarz wurde.

Sag dem Sultan des Kummers, er solle tun, was er kann;
ich habe vor ihm bei den Weinverkäufern Zuflucht gesucht.

Schenke, halte die Lampe des Weins in den Weg der Sonne;
sag ihr, sie solle daran die Fackel des Morgens entzünden.

Sprenge etwas Wasser auf das Tagebuch unserer Taten;
vielleicht lassen sich die Buchstaben der Sünde damit tilgen.

Hafis, der das Instrument des Spielmanns der Liebenden stimmte:
Der Platz dieses Festes sei nie leer von ihm.

In dieser Vorstellung, die der Bettler der Stadt hegt:
Wird es einen Tag geben, an dem der König seiner gedenkt?