Ghazal 415

ای پیک راستان خبر یار ما بگو
احوال گل به بلبل دستان‌سرا بگو

ما محرمان خلوت انسیم غم مخور
با یار آشنا سخن آشنا بگو

بر هم چو می‌زد آن سر زلفین مشک‌بار
با ما سر چه داشت؟ ز بهر خدا بگو

هر کس که گفت «خاک در دوست توتیاست»
گو «این سخن معاینه در چشم ما بگو»

آن کس که منع ما ز خرابات می‌کند
گو «در حضور پیر من این ماجرا بگو»

گر دیگرت بر آن در دولت گذر بود
بعد از ادای خدمت و عرض دعا بگو

هر چند ما بدیم تو ما را بدان مگیر
شاهانه ماجرای گناه گدا بگو

بر این فقیر، نامهٔ آن محتشم بخوان
با این گدا حکایت آن پادشا بگو

جان‌ها ز دام زلف چو بر خاک می‌فشاند
بر آن غریب ما چه گذشت؟ ای صبا بگو

جان‌پرور است قصهٔ ارباب معرفت
رمزی برو بپرس، حدیثی بیا بگو

حافظ گرت به مجلس او راه می‌دهند
می نوش و ترک زرق ز بهر خدا بگو

O messenger of the truthful, tell us news of our friend;
tell the nightingale, the singer of melodies, how the rose is.

We are the confidants of the retreat of intimacy: do not be troubled;
to a friend who is close, speak words that are close.

When he tossed the tips of those two musk-raining tresses,
what did he have in mind for us? For God's sake, tell.

Whoever said, "The dust of the friend's door is salve for the eyes,"
tell him: "Prove that saying plainly on our own eyes."

The one who would forbid us the tavern,
tell him: "Say that again in the presence of my elder."

If you should pass once more by that door of fortune,
after paying your respects and offering a prayer, say:

"Bad as we are, do not hold it against us;
speak of the beggar's sin as a king would."

Read to this poor man the letter of that great one;
tell this beggar the story of that king.

When he shook souls to the ground out of the snare of his tress,
what happened to that stranger of ours? East wind, tell.

The story of those who have knowledge nourishes the soul;
go and ask for a hint, then come and tell a tale.

Hafez, if they give you entry to his gathering,
drink wine, and for God's sake give up pretence.