Ghasel 416

خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه
که در هوای تو برخاست بامداد پگاه

دلیل راه شو ای طایر خجسته‌لقا
که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

به یاد شخص نزارم که غرق خون دل است
هلال را ز کنار افق کنید نگاه

منم که بی تو نفس می‌کشم، زهی خجلت
مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه؟

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر
سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

به عشق روی تو روزی که از جهان بروم
ز تربتم بدمد سرخ‌گل به جای گیاه

مده به خاطر نازک ملالت از من زود
که حافظ تو خود این لحظه گفت «بسم الله»

Willkommen der ambraduftende Hauch, der ersehnte Wohlgeruch,
der sich in aller Frühe aus Verlangen nach dir erhob.

Sei Wegweiser, o Vogel mit dem gesegneten Antlitz,
denn mein Auge wurde zu Wasser vor Sehnsucht nach dem Staub jenes Hofes.

Zum Gedenken an meinen abgezehrten Leib, der im Herzblut ertrinkt,
schaut am Rand des Horizonts die Mondsichel an.

Ich bin es, der ohne dich atmet: welche Schande!
Wenn du nicht vergibst, was ist dann die Entschuldigung für die Sünde?

Von deinen Freunden lernte die Morgenröte den Weg der Liebe,
bei Tagesanbruch, als der Ostwind ihr schwarzes Gewand zerriss.

An dem Tag, an dem ich mit der Liebe zu deinem Gesicht die Welt verlasse,
wachsen aus meinem Grab rote Rosen statt Gras.

Lass deinen zarten Sinn meiner nicht so schnell überdrüssig werden,
denn dein Hafis selbst sagte eben erst: »Im Namen Gottes.«