Ghazal 416

خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه
که در هوای تو برخاست بامداد پگاه

دلیل راه شو ای طایر خجسته‌لقا
که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

به یاد شخص نزارم که غرق خون دل است
هلال را ز کنار افق کنید نگاه

منم که بی تو نفس می‌کشم، زهی خجلت
مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه؟

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر
سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

به عشق روی تو روزی که از جهان بروم
ز تربتم بدمد سرخ‌گل به جای گیاه

مده به خاطر نازک ملالت از من زود
که حافظ تو خود این لحظه گفت «بسم الله»

Welcome is that amber-scented breeze, that longed-for fragrance,
which rose at first light out of desire for you.

Be the guide on the road, O bird of blessed countenance,
for my eye has turned to water with longing for the dust of that court.

In remembrance of my wasted body, drowned in the blood of the heart,
look at the crescent moon on the edge of the horizon.

It is I who go on breathing without you: what shame!
Unless you forgive, what excuse is there for the sin?

It was from your friends that the dawn learned the way of love,
at daybreak, when the east wind tore its black garment.

On the day I leave the world with the love of your face,
red roses will grow from my grave instead of grass.

Do not let your tender mind grow quickly weary of me,
for your Hafez himself has this moment said, "In the name of God."