Ghazal 417

عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه
کارم به کام است، الحمدلله

ای بخت سرکش! تنگش به بر کش
گه جام زرکش، گه لعل دل‌خواه

ما را به رندی، افسانه کردند
پیران جاهل، شیخان گمراه

از دست زاهد، کردیم توبه
و از فعل عابد، استغفرالله

جانا چه گویم؟ شرح فراقت
چشمی و صد نم، جانی و صد آه

کافر مبیناد، این غم که دیده‌ست
از قامتت سرو، از عارضت ماه

شوق لبت برد، از یاد حافظ
درس شبانه، ورد سحرگاه

Mon plaisir est constant, grâce au rubis que je désire ;
mon affaire est selon mon vœu, louange à Dieu.

Ô fortune rétive, serre-le bien contre ta poitrine ;
prends tantôt la coupe d'or, tantôt le rubis désiré.

Ils ont fait de nous une légende pour notre libertinage,
ces vieillards ignorants et ces cheikhs égarés.

Par la main de l'ascète nous avons fait repentance,
et de l'acte du dévot, que Dieu nous pardonne.

Mon âme, que dirai-je pour décrire ta séparation ?
Un œil et cent larmes, une âme et cent soupirs.

Que même un infidèle ne voie pas ce chagrin qu'ont vu
le cyprès par ta taille et la lune par ta joue.

Le désir de ta lèvre a ôté de la mémoire de Hafez
la leçon du soir et la litanie de l'aube.