Ghazal 419

وصال او ز عمر جاودان به
خداوندا مرا آن ده که آن به

به شمشیرم زد و با کس نگفتم
که راز دوست از دشمن نهان به

به داغ بندگی مردن بر این در
به جان او که از ملک جهان به

خدا را از طبیب من بپرسید
که آخر کی شود این ناتوان به؟

گلی کآن پایمال سرو ما گشت
بود خاکش ز خون ارغوان به

به خلدم دعوت ای زاهد! مفرما
که این سیب زنخ، زآن بوستان به

دلا! دائم گدای کوی او باش
به حکم آن که دولت جاودان به

جوانا! سر متاب از پند پیران
که رأی پیر از بخت جوان به

شبی می‌گفت چشم کس ندیده‌ست
ز مروارید گوشم در جهان به

اگر چه زنده‌رود آب حیات است
ولی شیراز ما از اصفهان به

سخن اندر دهان دوست شکر
ولیکن گفتهٔ حافظ از آن به

Son union vaut mieux que la vie éternelle ;
Seigneur, donne-moi cela, car cela vaut mieux.

Il m'a frappé de l'épée et je ne l'ai dit à personne,
car le secret de l'ami, mieux vaut le cacher à l'ennemi.

Mourir à cette porte avec la marque de la servitude,
par sa vie, vaut mieux que le royaume du monde.

Par Dieu, demandez à mon médecin
quand enfin ce faible ira mieux.

La rose foulée aux pieds par notre cyprès :
sa poussière vaut mieux que le sang de l'arbre de Judée.

Ascète, ne m'invite pas au paradis,
car cette pomme de menton vaut mieux que ce verger.

Ô cœur, sois toujours mendiant de sa ruelle,
selon la règle que la fortune durable vaut mieux.

Jeune homme, ne te détourne pas du conseil des vieillards,
car l'avis du vieillard vaut mieux que la chance du jeune.

Une nuit, il disait : nul œil n'a vu
au monde rien de mieux que la perle de mon oreille.

Bien que le Zayandeh Rud soit l'eau de la vie,
notre Chiraz vaut mieux qu'Ispahan.

La parole dans la bouche de l'ami est du sucre,
et pourtant le dire de Hafez vaut mieux encore.