Ghazal 41

اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است

صراحی‌ای و حریفی گرت به چنگ افتد
به عقل نوش که ایام فتنه‌ انگیز است

در آستین مرقع پیاله پنهان کن
که همچو چشم صراحی، زمانه خونریز است

به آب دیده بشوییم خرقه‌ها از می
که موسم ورع و روزگار پرهیز است

مجوی عیش خوش از دور باژگون سپهر
که صاف این سر خم جمله دردی آمیز است

سپهر بر شده پرویزنی‌ست خون افشان
که ریزه‌اش سر کسری و تاج پرویز است

عراق و فارس گرفتی به شعر خوش حافظ
بیا که نوبت بغداد و وقت تبریز است

Though wine gives joy and the wind sifts roses,
do not drink to the sound of the harp, for the morals officer is sharp.

If a flask and a companion should fall into your hands,
drink with good sense, for the times are full of trouble.

Hide the cup in the sleeve of your patched cloak,
for like the eye of the flask, the age sheds blood.

Let us wash the wine from our cloaks with tears,
for it is the season of piety and the time of abstinence.

Do not look for sweet living from the upside-down turning of the sky,
for the clear wine at the top of this jar is all mixed with dregs.

The raised sky is a sieve that scatters blood,
whose droppings are the head of Khosrow and the crown of Parviz.

You have taken Iraq and Fars with your sweet verse, Hafez;
come, for it is the turn of Baghdad and the time of Tabriz.